هزاره و ازبك بودند كشته شده ، تعداد زيادى به اسارت گرفته شدند . به زنان زيادى تجاوز شد و تعدادى از زنان و دختران به عنوان كنيز از سوى طالبان به اسارت گرفته شده به نواحى جنوب و حتى پاكستان انتقال يافتند . كنسولگرى ايران در مزارشريف مورد حمله قرار گرفت و ديپلماتها و يك خبرنگار ايرانى اعدام شدند . وحشىگرى و جنايات طالبان در مزارشريف ، بار ديگر وحشت حكومت عبد الرحمان را در اذهان زنده كرد . پس از سقوط مزارشريف ، يك ماه بعد باميان مركز اصلى حزب وحدت نيز به تاريخ 19 سنبله 1377 به دست طالبان سقوط كرد و مردم باميان نيز قتل عام شدند . تنها نقطه‌اى كه طالبان نتوانستند تصرف كنند ، پنجشير بود و باقى كشور را كاملا زير تسلط خود آوردند . با اين‌كه بسيارى از رهبران وطن را ترك كردند ، نارضايتى مردم پايان نيافت . مردم بلخاب زودتر از همه و بعد ، مردم درّهء صوف قيام كردند ، هرچند تلفات و خسارات فراوانى را متحمل شدند . يكه‌ولنگ به تاريخ 6 حوت 1377 آزاد شد و به دنبال آن به تاريخ اول ثور 1378 مركز باميان توسط حزب وحدت آزاد شد ، ولى دوباره به دست طالبان افتاد . با اين‌كه آقاى اكبرى رهبر حزب وحدت ( شاخه اكبرى ) به طالبان تسليم شده بود و قسمتهايى از هزاره‌جات را زير كنترل داشت ، جنگ در بلخاب ، درّهء صوف ، يكه‌ولنگ و باميان همچنان ادامه يافت . استاد محقق در همان اواخر سال 1377 از ايران به بلخاب رفت و بعد درّهء صوف را مقرّ فرماندهى خود قرار داد . استاد خليلى رهبر حزب وحدت در سال 1379 وارد افغانستان شد . بعدها اسماعيل خان كه از زندان طالبان فرار كرده بود نيز به داخل كشور رفت و جنرال دوستم نيز